tag:blogger.com,1999:blog-56087077963913262102012-02-16T11:01:02.503-08:00एक आम software professional की कहानी ग़ज़लों की जुबाँनी। मैने कई साल ग़ज़लों की दुनिया मे गुजारे हैं। अब ये प्रयास है ग़ज़लों को मेरी दुनिया से रुबरु कराने का।Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.comBlogger71100tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-44256838524854291182008-01-27T10:19:00.000-08:002008-01-27T11:56:41.328-08:00<span style="color:#000066;">ती परतीची वाट होती.<br /><br />एका काळापासुन ह्याच वाटेवर पुढे पुढे धावत होतो. नदी-नाल्यांतून, राना-वनांतुन, झुडुपांतून, काट्यांतून मार्ग काढत होतो. मृगजळा मागे पळत होतो. स्वतहालाच छळत होतो. वाटेत काय भेटले नी काय सुटले ह्याचा कधी हिशोब केला नव्हता. पुढे जाताना कधी मागे पाहीलेही नव्हते. कोणाचे ऐकलेही नव्हते. चूक-बरोबर, चांगले-वाईट, खरं-खोटं... तेव्हां कसलाच विचार केला नव्हता.<br /><br />वेड्या मनाच्या हाकेला मी ही हात दिला होता आणी डोळ्यांत स्वप्न घेउन निघालो होतो दूर च्या प्रवासाला. कदाचीत कधीच् न संपणारा प्रवास...<br /><br />दूर कुठे तरी जाउन अवनी आणी अंबर सुद्धा एकत्र येतात!... त्या क्षितीजा पलिकडे म्हणे कुठलेच अंतर "अंतर" उरत नाही. सगळं विश्वच एकटवतं एकाच ठिकाणी. डोंगर, द़र्या, नदया, सागर, झाडे सगळेच लांब त्या क्षितीजाशी एकत्र जमलेले दिसतात. चंद्र, सुर्य ही तीथेच तर येतात, धरेला भेटायला... दररोज... अगदी न चुकता!<br /><br />तेव्हा मलाही त्या क्षितीजाचीच् ओढ होती. तीथेच मला माझं हरवलेलं विश्व भेटणार होतं... कदाचीत!<br /><br />...................................................................................<br /><br />पण, आता ती परतीची वाट होती.<br /><br />आता डोळ्यांत स्वप्न उरलं नव्हतं. क्षितीजा कडे जाण्याची ओढ नव्हती. कोणत्याही सुखाची आस नव्हती. सतत टोचणा़ऱया आठवणीही नव्हत्या.<br /><br />गेली कितीतरी वर्षे ह्या वाटेवर धावता-धावता स्वतहालाच हरवून बसलो होतो.<br />आता मात्र स्वतहाच स्वत:च्या शोधात निघालो होतो.<br /><br />परतीच्या मार्गावर, एकांत जंगलातून चालता चालता सांज उलटून कधीच काळोख पसरला होता. एकेरी वाटेत पुन्हा सोबतीला फ़क्त चंद्र होता आणी सोबत होता आठवणींचा शितल वारा. एक एक पाउल मोजुन मापुन पडत होते. अशातच्, त्या भयाण शांततेत झुडुपांमागे कसलीशी चाहूल झाली.<br /><br />थोडं घाबरतच मी त्या दिशेने वळालो. नीटं पाहीलं तसं तीथे बरेचशे लहान लहान जीव दिसले.<br /><br />काळोख्या अंधारात दबकुन बसलेले,<br />त्या भयाण वातावरणात एकटेच असलेले,<br />वाटेत कुठे तरी फ़सलेले,<br />आणी स्वतहाशीच रुसलेले.<br /><br />कधी ह्याच वाटेत रमलेले,<br />मग धावता-धावता दमलेले,<br />शेवटी नशिबा पुढे नमलेले,<br />आणी एकमेकांच्या साथीला एकत्र जमलेले.<br /><br />... अगदी माझ्या सारखे, माझ्या इतकेच एकटे.<br /><br />ते गोंडस होते.<br />ते निरागस होते.<br />ते शांत होते.<br />ते अबोल होते.<br /><br />ते अनेक होते, ते असंख्य होते तरी एकटेच होते.<br />... ते "शब्द" होते !!<br /><br />काही मायबोलीतले,<br />काही परप्रांतातले,<br />काही रोजच्याच व्यव्हारातले,<br />काही फ़क्त राजाच्या दरबारातले,<br /><br />काही गंगेसोबत वाहत-वाहत आलेले,<br />काही समुद्रांपलिकडले पण इथलेच झालेले,<br />काही इतिहासातून आलेले,<br />काही इतिहासजमा झालेले,<br />... ते "शब्द" होते.<br /><br />मी त्यांच्या कडे पाहीले. मोठ्या आशेने तेही माझ्या कडे बघत होते.<br />आयुष्याच्या जंगलातून एकट्याने प्रवास करुन मी ही आता कंटाळलो होतो. मलाही कुणाची साथ हवी होती. त्या एकाकी जंगलात मला त्यांची आणी त्यांना माझी ’गरज’ होती... कदाचीत.<br /><br />"गरज... किती महत्वाची असते ही गरज! कुठल्याही नाते-संबंधात ही गरज ’मधे’ नसली की सगळं व्यर्थे! कोणी कोणासाठी कितीही काहीही केले तरी गरज जर दोन्ही बाजुंनी नसली की त्या ’कितीही काहीही’ करण्याला काहीच अर्थ उरत नाही. सगळं जग फ़क्त गरजांवरच चालतं".<br /><br />"आताशा मी ही ठरवलं होतं. आता गरजे शिवाय कोणासाठीच काहीच करायचं नाही. गरज असेल तर समोरचा स्वतहून येईल. स्वतहून हात पुढे करेल. कोणी स्वताहून हात पुढे केल्याशिवाय आपणही पुढाकार घ्यायचा नाही... मग आयुष्य एकटं जगावं लागलं तरीही चालेल".<br /><br />मी त्यांच्या कडे पून्हा पाहीले, त्यांच्या डोळ्यांत ती "गरज" शोधण्यासाठी. त्या सर्वांनीच हात पुढे केलेले होते. त्यांच्या हातात एक अबोल "हाक" होती आणी अनेक वचने होती त्यांच्या त्या निरागस डोळ्यांत.<br /><br />"काही वचने दयायची किंवा घ्यायची नसतात, ती फ़क्त पाळायची असतात. डोळ्यांनीच डोळ्यांना सांगायची असतात आणी खोल कुठेतरी हळुवारपणे जपायची असतात."<br />अशीच कित्येक वचने मी ही कधी कितीतरी वर्षे पाळली होती. काही स्वप्नाशी केलेली वचने तर काही स्वतहाशीच् केलेली. खूप खूप जपली होती... अगदी गरज नसतांना सुद्धा!<br /><br />पण आता मात्र दोन्हीं बाजुंनी गरज होती. आशा होती. हाक होती. वचने ही होती... पण तरी... तरी कुठल्याश्या भितीने माझा हात त्यांच्या कडे जात नव्हता. माझे डोळे त्यांच्या कडे स्थिरावत नव्हते.<br />कसली भिती?<br /><br />"एखाद्या गोष्टीत स्वतहाला गुंतवून घेणं किती सोपं असतं. पण जेव्हां कधी हा गुंता सोडवायची वेळ येते तेव्हा तो सुटता सुटत नाही. कच्चे धागे-दोरे सुद्धा तेव्हा तुटता तुटत नाहीत. आणी मग हे अर्धवट तुटलेले धागे-दोरे, गुंत्याचे अवशेष छळत रहातात... आयुष्यभर !!"<br />"वणवा पेटायला एखादाच क्षण पूरेसा असतो पण तो विझता-विझता एक काळ निघून जातो. आणी विझल्यावरही धूराचे, राखेचे निशाण डोळ्यांत टोचतच रहातात ना?"<br /><br />गरज !!... पून्हा आलीच मधे ही गरज.<br />आयुष्याच्या एकाकी जंगलात मला त्यांची गरज होती. गरज मोठी असली की भिती सुद्धा कशी लांब पळुन जाते. खरच, किती महत्वाची असते ही "गरज"!!<br />त्या गरजे पायीच मी कळत-नकळत हात पुढे केला. पाणावलेले डोळे मिटले. आणी आपल्या सर्वस्वाने त्यांना हाक दिली.<br /><br />ते ही आले. ते पायाशी घुटमळले. ते हातावर झुलले. ते मानेशी लोंबले. ते अंगाशी झोंबले. ते पाठीवर चढले. ते खांद्यावर बसले. ते इवलेशे जीव सर्वस्वाने मला बिलगले !!<br /><br />ते अनेक स्पर्ष आणी ते क्षण !<br />माझ्या संपूर्ण शरीरातून विजेचा संचार करवणारे ते क्षण होते.<br />मला पहील्यांदा प्रेमाचा साक्षातकार घडवणारे ते क्षण होते.<br />तुटलेल्या स्वप्नाच्या काचांना डोळ्यातच वितळवणारे ते क्षण होते.<br />हृदयातल्या दुखांना हृदयातच् विरघळवणारे ते क्षण होते.<br /><br />ते अनेक जीव आणी मी, आता एकजीव झालो होतो.<br />जणु मी त्यांच्या साठी आणी ते फ़क्त माझ्या साठीच होते...<br /><br />...................................................................................<br /><br />आता शब्दच माझे आहेत आणी मी शब्दांचा आहे.<br />आधी "स्वप्न" होतं, आता "शब्द" आहेत.<br /><br />दुखां मधे, सुखां मधे,<br />सणां मधे, वारां मधे,<br />ग्रीष्मात, थंडीत आणी<br />पावसाच्या जलधारां मधे<br />मी स्वप्नालाच हाक दयायचो<br />आणी शब्दांच जाळं विणुन<br />मी स्वप्नालाच बोलवायचो<br />...पण, स्वप्न कधी माझ्यासाठी आलंच नाही.<br /><br />काव्यां मधे, गाण्यां मधे,<br />गजलां मधे, गीतां मधे,<br />संगीतात, सुरांत आणी<br />प्रेमाच्या कवीतां मधे<br />मी स्वप्नालाच शोधायचो<br />आणी शब्दांच्या रुपाने<br />मी स्वप्नालाच मिळवायचो<br />...पण, स्वप्न कधी माझं झालंच नाही.<br /><br /><br />स्वप्न माझं, माझ्या डोळ्यांतच राहीलं<br />स्वप्न माझं, पाणी-पाणी होउन वाहीलं<br />आता शब्द डोळ्यांतुन हृदयात उतरतात<br />हृदयात उतरुन जुन्या जखमाही भरतात<br /><br />स्वप्न माझं मला पाखरासारखं छळायच<br />जवळ गेलो की ते लांबच-लांब पळायच<br />शब्द, बनुन फ़ुलं, कधी माझ्यासाठी हसतात<br />गप्पा मारत निवांत, माझ्यासवे ते बसतात<br /><br />स्वप्न माझं नेहेमीच खंत करायचं<br />माझ्यात उणीवाच का ते नेहेमी शोधायचं<br />शब्द आता मला सामर्थ्य देतात<br />माझ्या जीवनालाही ते नवे अर्थ देतात<br /><br />स्वप्न हसवं होतं पण फ़सवं होतं<br />सुखाची आस दाखवून नेहेमीच रडवायचं<br />शब्द शांत आहेत पण सच्चे आहेत<br />कधी दुखं देऊनही ते मलाच घडवतात<br /><br />स्वप्नान माझ्या, जाता जाता ही रडवलं<br />सांगायचं ते काही आणी भलतंच काही घडवलं<br />शब्द तेव्हा ही माझ्याच साथी ला होते<br />सोबत जळतांना, बनुन तेल ते वाती ला होते<br /><br /><br />स्वप्न, स्वप्न, स्वप्न, स्वप्न<br />आधी चोहीकडे स्वप्नच होतं<br />शब्द, शब्द, शब्द, शब्द<br />आता दाही दिशा शब्दच आहेत<br /><br />...आता स्वप्नातही शब्दच आहेत !!<br /><br />- नरेन्द्र सिंह [२०/०१/२००८]</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-4425683852485429118?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-82764304199154538802007-12-15T08:42:00.000-08:002008-01-03T21:01:09.990-08:00आकाशात उडणारे जेव्हां जमीनीवर चालू लागतात<br />आणी चक्क् माणसांशी बोलू लागतात...<br /><br />खरं म्हणजे अशात् इतरांनाच आश्च्रर्य व्हावं<br />ह्यांना धरतीवर बघुन माणसांनीच घाबरावं<br />पण वर हेच उलट शिमगा करतात<br />म्हणे, हि माणसं आम्हाला घाबरवतात<br /><br />आकाशी उडतांना तर सर्वच् जवळ होते<br />चंद्र, सुर्य, तारे नेहेमीच आटोक्यात होते<br />मग आता, आकाश सोडुन इथे काय भावलं?<br />हे पाखरु आज् जमीनीकडे कसं काय धावलं?<br /><br />म्हणे, सुर्य लांबूनच गुलाबी वाटतो<br />जवळ जाता नुसताच् जाळतो<br />तारे आहेत लांबच-लांब रे सारे<br />चंद्र् ही एकच् आणी कितीतरी झुरणारे<br /><br />लागली तहान ह्या जीवाला<br />सोडुन अंबर हा तुजपाशी आला<br />आता तू तरी ह्यास ह्रदयाशी घेशील का?<br />स्वप्न नको, मला माझे जीवन देशील का?<br /><br />मला ही होते स्वप्न ताऱ्यांचेच जेव्हां<br />आकाशी स्वच्छंद विहरताना तू दिसलीस तेव्हां<br />तारे सोडुन मग जीव तुझ्यातच् गुंतला<br />झेप किती घेतली, पण विरहच नशीबी आला<br /><br />जीवन म्हणतेस ज्याला ते स्वप्न माझे आहे<br />वर्षे लोटली जगासाठी, मी आजही तीथेच आहे<br />कधी मागे वळुन, थोडं चालुन एकदा येणार का?<br />डोळ्यांत डोळे घालुन एक हाक तरी देणार का?<br /><br />- नरेन्द्र सिंह [१४/१०/२००७]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-8276430419915453880?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-75180227835057289682007-10-27T12:11:00.000-07:002007-11-01T12:42:31.446-07:00सटकते जायें हैं मेरी Team से Developers आहिस्ता आहिस्ता<br />निकलता आ रहा है "और काम" आहिस्ता आहिस्ता<br /><br />Join होने लगे जब New Trainee तो हमसे कर लिया परदा<br />यकलख़्त शबाब पर आई "उनकी पगार" आहिस्ता आहिस्ता<br /><br />हमारे और Trainee बच्चों के काम में बस फ़र्क है इतना<br />उधर तो है सब जल्दी-जल्दी और इधर हिसाब आहिस्ता आहिस्ता<br /><br />Bug-Fixing करता जागा हूँ बे T.L. अब तो सोने दे<br />कभी फ़ुर्सत में कर लेना Rework का हिसाब, आहिस्ता आहिस्ता<br /><br />वो बेदर्दी से Bug ढुंढें मेरे Coding में और मैं कहूँ उनसे<br />हुज़ूर आहिस्ता आहिस्ता जनाब आहिस्ता आहिस्ता<br /><br />- नरेन्द्र सिंह<br /><br />-----------------------------<br />Vocabulary:<br />आहिस्ता आहिस्ता : slowly, slowly<br />यकलख़्त : at once, instantaneously<br />शबाब : youth<br />फ़ुर्सत : leisure, convenience<br />हिसाब : an account for deeds<br />बेदर्दी : cruelty <br />हुज़ूर : Sir <br />जनाब : His Excellency<br /><br />-----------------------------<br />Original Gazal : सरकती जाये है रुख़ से नक़ाब आहिस्ता आहिस्ता<br />Lyriced By : अमीर मीनाई <br />Voiced By : जगजीत सिंह, आशा भोसले<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-7518022783505728968?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-77575658893907549262007-10-18T07:13:00.000-07:002007-10-18T07:15:19.467-07:00आशेच्या ह्या नाजुक धाग्यावर<br />मी स्वप्नांची पतंग उडवतो...<br /><br />स्वप्ने कधी आकशात उंच उडू लागता<br />वस्तुस्थितीशीही मी पेच् लडवतो ।<br />वाराही मग वाहतो कधी माझ्या मदतीला<br />तर कधी कधी तो ही मला रडवतो ।<br />आशेच्या ह्या नाजुक धाग्यावर<br />मी स्वप्नांची पतंग उडवतो ।<br /><br />स्वप्ने कधी वादळांत सापडता<br />आशेचा हा कच्चा धागा ही तुटतो ।<br />संयमाने मग बांधुन गाठी नव्या<br />मी वादळांवर ही विजय मिळवतो ।<br />आशेच्या ह्या नाजुक धाग्यावर<br />मी स्वप्नांची पतंग उडवतो ।<br /><br />वाटते काळजी काहींना माझ्या कडे पाहाता,<br />काहींना येते हसु तर कोणी उगीच् मला छळतो ।<br />मग माझ्यावर हसणाऱ्यांना मला छळणाऱ्यांना<br />मी स्वप्नांमधेच् नेऊन जाम् बडवतो ।<br />आशेच्या ह्या नाजुक धाग्यावर<br />मी स्वप्नांची पतंग उडवतो ।<br /><br />- नरेन्द्र सिंह [१८/१०/२००७]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-7757565889390754926?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-38391671140714691202007-09-25T08:14:00.000-07:002007-09-25T08:18:05.526-07:00मित्रा, तुझ्याविणा जगताना<br />आता आम्ही नीट ताट मांडून जेवत नाही<br />कारण, ते आवरणारा कोणी नसतो<br />आणि आता "बसणेही" होत नाही<br />कारण, वेळ आलीच तर सावरणारा कोणी नसतो<br /><br />मित्रा, तुझ्याविणा जगताना<br />आता आम्ही रूम बाहेर पडत नाही<br />आणि जाऊन त्या "पुणेरी" खड्यांना नडत नाही<br />कारण, वाटेतले रस्ते शोधणारा कोणी नसतो<br /><br />मित्रा, तुझ्याविणा जगताना<br />आता मी गजला देखील ऎकत नाही<br />कारण, मी "पेटवलेल्या" गजलांना दाद देणारा कोणी नसतो <br />आणि आता त्या गाण्याचा प्रयत्नही करवत नाही<br />कारण, सोबत साथ देणारा कोणी नसतो...<br /> <br /> - नरेन्द्र सिंह<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-3839167114071469120?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-55518314061311376002007-09-14T11:07:00.000-07:002007-09-14T12:32:10.247-07:00अब मैं Walk-Ins की क़तारों में नज़र आता हूँ<br />अपने schedule से पिछडने की सज़ा पाता हूँ<br /><br />इतनी vacancies पर बाज़ार से जब offer लाता हूँ<br />अपने दोस्तो में package बता के शरमाता हूँ<br /><br />अपनी interest का job ढुंढने की कोशिश में<br />भागते-भागते थक जाता हूँ, सो जाता हूँ<br /><br />कोई fresher समझ के खीँच न ले फिर से कहीँ<br />मैँ fake-experience ओढ के चुपचाप interview मे जाता हूँ<br /><br />-----------------------------<br />Vocabulary:<br />क़तार = queue<br />पिछडने = to lag behind, delayed <br /><br />-----------------------------<br />Original Gazal : अब मैं राशन की क़तारों में नज़र आता हूँ <br />Lyriced By : खलील धनतेजवी <br />Voiced By : जगजीत सिंह<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-5551831406131137600?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5608707796391326210.post-91520079668149650902007-08-10T01:13:00.000-07:002007-09-14T12:24:48.018-07:00चुपके चुपके रात दिन software बनाना याद है<br />हमको अब तक development का वो ज़माना याद है|<br /><br />तुझसे difficulty पूछ्ने के लिये वो बेबाक हो जाना मेरा<br />और फ़िर दिनभर तेरा, वो मुँह छिपाना याद है|<br />हमको अब तक development का वो ज़माना याद है|<br /><br />खींच लेना वो तेरा schedule का buffer दफ़्फ़तन<br />और मेरा दाँतों में वो, उँगली दबाना याद है|<br />हमको अब तक development का वो ज़माना याद है|<br /><br />delivery के time में installer बनाने के लिये<br />वो मेरा company में, भुके पेट आना याद है|<br />हमको अब तक development का वो ज़माना याद है|<br /><br />बेरुख़ी के साथ लिख्नना RA-sheet का review comment<br />और तेरा coding-time में, वो bug दिखाना याद है|<br />हमको अब तक development का वो ज़माना याद है|<br /><br /><br />एक शेर जो मैने पहले publish नहीं कराया था :-)<br /><br />वक़्त-ए-resignation counter-offer का package देने के लिये<br />वो तेरा exit-interview में, HR को मनाना याद है|<br />हमको अब तक development का वो ज़माना याद है|<br /><br />--------------------------------------<br />Vocabulary:<br />बेबाक = outspoken<br />दफ़्फ़तन = suddenly<br />बेरुख़ी = ignorance<br />--------------------------------------<br />Original Gazal : चुपके चुपके रात दिन आँसू बहाना याद है <br />Lyriced By : हसरत मोहानी<br />Voiced By : गुलाम अली, जगजीत सिंह<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5608707796391326210-9152007966814965090?l=narendra-s.blogspot.com' alt='' /></div>Narendra Singh (नरेन्द्र सिंह)noreply@blogger.com0